20080625


This is a collaboration between Anna Maria Pinaka and me.
I wrote a story in English and then gave it to Anna Maria, who
translated it into Greek, making as many changes as she
wanted to, wholesale huge or teeny-tiny. I will never translate
the final Greek text back in to English to see what has been
altered. I just accept that Anna Maria has done wonders with
the story.






Μια μεγάλη γκαλερή χτείζεται για να φιλοξενήσει τα καινούργεια αγάλματα,
Το πρώτο απο τα οποία είναι ένας δρόμος δέκα μίλιων, ένα αυτικίνητο και
ένα καινούργειο άγαλμα.
Μπαίνεις στο αυτοκίνητο.
Πρόσεξε τα δάχτυλα σου. Σοβαρά, πρόσεξε τα δαχτυλάκια σου.
Η πόρτα κλείνει με θόρυβο.
Ένας βοηθός στη γκαλερή σε χεραιτάει και σε οδηγεί στο δρόμο.
Το αυτοκίνητο φτάνει τα 120 μίλια την ώρα και περνάει το καινούργειο άγαλμα
Που είναι ένα πεζοδρόμειο.
Μπορεί μονάχα να ειδοθεί στα 120 μίλια την ώρα. Έχει σχεδιαστεί να είναι ορατό
μονο σε αυτή την ταχύτητα. Ενα μίλι αργότερα το αυτοκίνητο σταματάει.
Οι εργαζόμενοι στη γκαλερί ζητάει να μάθει αν εχείς κάποια ερώτηση.
Πρέπει να ενθαρίνει τον καθένα να ρωτήσει τουλάχιστον πέντε ερωτήσεις, δύχνει
ένα πολιτιζμένο επίπεδο περιέργειας.
Οι εργαζόμενοι είναι πολύ καλά ενηξμερωμένοι.
Αν ρωτήσεις μια ερώτηση της οποίας την απάντηση δεν γνωρίζουν, θα υπάρξει
μια μεγάλη παύση που ακολουθήτε απο τα εξής μαγικά λόγια
«Πενηνταπέντε φορές καλόγερος»
Το επόμενο καινούργειο άγαλμα είναι κλειδομένο μακριά.
Ίσως μπορέσεται αλλα ίσως να μην μπορέσεται να το δέιτε.
Το ακροατήρειό του είναι συνκγεκριμένο.
Για τα πρώτα δέκα χρόνια μόνο όμορφες γυναίκες μπορούν να το δούνε.
Μία κάθε φορά, οδηγούνται μέσα στο δωμάτιο απο μία όμορφη ταξιθέτρεια.
Οι φωτογραφίες απαγορέυονται αυστηρά, .
Μετά, ίσως προσπαθήσουν να το περιγράπσουν σε άλλους - εντάξει.
Μπορούν να φτιάξουν ένα αντίγραφο, να γράπσουν ένα τραγούδι για αυτό,
να μιλήσουν στον ύπνο τους για αυτό, ότι γουστάρουν.
Και με το «όμορφες γυναίκες» ενοώ κάθε γυναίκα που έχει τουλάχιστον μία ελιά στο στήθος.
Μετά απο αυτή τη δεκαετία, για τα επόμενα δύο χρόνια, μονο δεκάχρονα με
μπαλόνια θα μπορούν να το δούνε.
Οι ταξιθέτες είναι δεκάχρονα με μπαλόνια, που οδηγούν τους δεκάχρονους θεατές ένα-ένα.
Μετά απο αυτό, για τρία χρόνια μόνο άνθρωποι που έχουν δουλέπσει
σαν οδοκαθαριστές για πάνω απο δέκα χρόνια μπορούν να το δούνε.
Και πάει λέγοντας…
Υπάρχει μια ολοκληρομένη λίστα με το ποιός μπορεί να το δεί και πότε στον οδηγό της έκθεσης.
Η λύστα καλύπτει τα επόμενα τετρακόσια χρόνια επισκεπτών, μετά τα οποία η φορά επαναλαμβάνεται.
Συνκαικριμένα κοινωνικά στελέχη δεν θα αποχτήσουν ποτέ άδεια εισόδου και θα
πρέπει να βασιστούν στις μαρτυρίες αυτων που το είδαν.
Το τελευταίο καινούργειο άγαλμα είναι ένας διάδρομος του μπόουλινκγ.
Η είσοδος επιτρέπεται σε ένα άτομο κάθε φορά.
Περπατάς προς τα μέσα και όλα φαίνονται φυσιολογικά.
Τα χαλιά είναι περίεργα και οι εργαζόμενοι φαίνονται κουραζμένοι.
Εκτώς απο δύο απο αυτούς που φλερτάρουν.
Πραγματικά δεν τους νοιάζει που πρέπει να φοράνε ανόητα καπέλα.
Είναι ερωτευμένοι.
Δεν θέλουν να τελειώσει η δουλειά.
Αυτός ο αναγουλιαστικός διάδρομος τους φαίνεται παράδεισος. Βγάζεις τα
παπούτσια σου και ξεκινάς κανονικά τις διαδικασίες.
Γράφεις το όνομά σου στην οθόνη.
Διαλέγεις μια μπάλα. .
Τότε την ρίχνεις στο διάδρομο.
Δεν το φαντάζεσαι να έχει πλάκα, το να παίζεις μόνος σου.
Νοιώθεις πως όλοι ψυθιρίζουν για σένα
Όλοι φάινονται να σε κειτάνε.
Ρήχνεις την πρώτη σου μπάλα.
Ρήχνεις όλες τις κορίνες.
Χαμογελας.
Δέυτερη μπαλιά.
Πάλι τέλεια.
Μετά απο πέντε μπαλιές, κόζμος έχει μαζεύτει.
Σε χαίρονται και σε χειροκροτάνε.
Φιλιά και αγγαλιές.
Μπορείς να παίζεις για όσο θέλεις.
Θα κερδίζεις συνέχεια.
Νοιώθεις θεός.
Φυσικά δεν είσαι.
Πίεση και αέρας διατηρούν τις μπαλιές σου σταθερές και στο κέντρο του διαδρόμου.
Αυτό το ξέρει όλος ο κόσμος
Εκτώς απο εσένα.


 
Tiny Finger Point